Το στίγμα του κακού γονέα
Μια από τις πιο δύσκολες προκλήσεις του να είσαι γονέας είναι να ξέρεις πότε να πεις όχι. Σε γενικές γραμμές, όταν ένα παιδί μαθαίνει να μιλά και να καταλαβαίνει τη γλώσσα, κάθε γονέας φτάνει σύντομα σε σημείο που νιώθει ότι κάθε άλλη λέξη από το στόμα του είναι «Όχι» ή «Μη». Σχεδόν κάθε πρόταση που λένε στο παιδί τους ξεκινά με “Όχι εδώ” ή “Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό” ή “Όχι στον καναπέ” ή κάτι παρόμοιο.
Για τις μονογονεϊκές τα όρια είναι ιδιαίτερα δύσκολα, επειδή δεν υπάρχει η δυνατότητα για το «καλός αστυνομικός / κακός αστυνομικός» με τον άλλο γονέα και όλη η πειθαρχία πέφτει σε αυτούς. Παρόλο που το να λένε “Όχι” μπορεί να είναι εξαιρετικά κουραστικό, απογοητευτικό και μερικές φορές μπορεί να αισθάνεται πολύ άσχημα, οι γονείς πρέπει να είναι σίγουροι ότι είναι μια απολύτως απαραίτητη πτυχή της γονικής μέριμνας και ότι αυτό που κάνουν όταν λένε “Όχι” στα παιδιά τους είναι ένα από τα τα καλύτερα πράγματα που μπορούν να κάνουν για το παιδί τους – ειδικά όταν τα παιδιά τους είναι μικρά.
